https://drive.google.com/file/d/13iiPHHi5p-Q9aqYZh-pSzJp-cRP0qfJa/view?usp=sharing
Ballad of Narcissus from the Swamp
Spirit of the well, oh freakish bird,
show us your swamp, your soggy word,
show us your lands so wide and spread,
show us your soul all loose and dead,
show us frogs stomping, show buildings that ooze,
show all the things we don’t yet choose,
show all that’s unknown, misunderstood,
show all that’s nasty, show all that’s crude,
show us your glorious, rotting soul,
show us your beloved swampish hole,
show us your flailing, splayed-out estate,
show it to us, it’s never too late.
Let guts touch guts, let bellies collide,
let worms eat us up from the inside,
let filthy lice chew us to bits,
let cruel larvae feast on our shits,
oh spirit, oh bird, so ghastly and grim,
show us your swamp, show all that’s in.
Show what in your depths is blooming and wet,
what sings in your depths, what oozes in sweat,
show us where your soul spurts free,
show us your lovely obscenities,
games of fear, of lust and of tits,
games of beauty, games of all fits,
games up to breasts, games of delight,
games of longing, games of stupid spite.
Stupidity’s not a trivial thing,
it always shows up double-winged:
what’s good and gorgeous, perfect and fair
can rot into cruelty, pus and despair,
and all the toads can crawl to our chest
and turn into princesses, dazzling and blessed,
and turn into swamps so flawless and grand,
the perfect mudland, the perfect land.
And one night, once, on a wandering road,
a swamp flung its gates, its wet abode,
to show a prince what was his own,
what was his, what was mine, what was shown.
Prince Narcissus, perfect and vain,
gazed in a puddle, drenched in disdain,
to see his legs, his arms, his frame,
his pretty body, his lovely shame,
to see what festers deep inside,
what rots beneath the glossy hide.
Frogs croaked dumb, the stars went smack,
the moon stared down, the nightjar cracked.
Where should the soul run out and flee?
Where does the soul find its reflection, see?
Where does it hide, where does it creep?
I’d like to glimpse the perfect deep,
I’d like to glimpse the flawless one,
the one whose soul is my obsession,
whose very sight is torture sweet,
torture of lust and festering heat.
Frogs slapped asses, splashed their shit,
stuck tongues out, twisted their pits,
the fog went wild, the fields lit red,
a rainbow burst, all pus and dread.
You’ll see, you glorious pricks, you’ll see:
it’ll be a perfect sight for me.
When Narcissus stares into his face,
he’ll see it’s untouched, a secret place,
that his soul, hiding ghosts and scars,
will suddenly spark like filthy stars,
will glow in the swamp, will bloom in slime,
will open to us in gorgeous time.
Oh glorious soul, oh flawless core,
show us Narcissus, show us more,
show his deep cheeks, show his eyes,
so he can see himself, realize,
so he can know who loves him true,
who’s fake as fuck, who’s through and through.
Narcissus steps in tiny strides,
almost perfect, full of pride,
looks in the rim, looks once again,
doesn’t believe what’s in his brain.
Och, my reflection, you gorgeous thing,
oh, it’s me, I’m about to burst and sing,
who are you, you perfect freak,
you glorious ghost I long to tweak?
Toads clap asses, rub their butts,
where is my image, polished nuts?
Who tailored you, to what damn size,
how is it possible, holy lies,
that such a beautiful stench could stick?
Where can I sniff it, where can I lick?
Where can I scratch it, where can I snatch it?
My reflection, flawless, you’re magic.
You are perfect — Narcissus cried,
choking himself on his own pride.
***
And now I’ll tell you, audience dear,
a secret thing you haven’t yet heard here.
Narcissus had a brother named Ted,
whose love could move the coldest dead.
Kind and good and pretty and bright,
Matthew was perfect, pure delight.
Matthew loved people, beasts and kittens,
fed every stray, even the runt ones bitten.
When a cat fell off a roof and broke its leg,
Matthew sat by it, tired and dead.
Oh brother Matthew, glorious and grand,
you are perfect, the best in the land.
Toads clap asses and worship your glow,
for toads all know what a flawless you show.
With perfect love you drown everyone,
with gorgeous friendship you burden each one.
And now, dear readers, shh again,
I’ll tell you a secret, but not in vain.
When Narcissus stares at his swampy face,
some footsteps sound in a far-off place.
From the fireplace begins a trek,
a traveler’s journey, long and wrecked.
And you, my audience rich and wise,
you’ve got the brains of all the skies,
you know those steps that creep and roam
belong to Matthew, coming home.
Or Tadeusz. Damn, I’m mixing names,
I’m sleepy now, my head’s in flames.
I’ll fix it later in written form.
Let it be Matthew, keep it warm.
Those were the steps of brother Matthew,
walking from fire to swampy breakthrough.
From fireplace to swamp, it rhymes so neat,
keeps the mood so filthy-sweet.
He walks the steep road, poor and alone,
walks that road like a beggar’s bone.
Why he goes there, I do not know,
but a voice is calling him soft and low.
A voice I don’t know, a voice unnamed,
a voice that lures him into the drained.
I’ll search you, voice, down to the core,
you’re glorious, perfect, I need you more.
You are not mine, yet you sound like me,
you’re not my own, yet I’m yours, you see.
There’s someone in you, I’ll step up near,
see your silhouette, see your face appear.
Maybe we’ll be friends, maybe we’ll feast,
eat toads and old dumplings, beast to beast.
Eat frogs, eat grass, eat whatever’s there,
doesn’t matter what, where, or how we fare.
Just stay with me, voice, stay right here,
I want to know you, dig you deep and clear.
I want to study you, drown in your bliss,
make you my own, my total kiss.
And when brother Matthew came closer still,
three versts, two fists, a dozen eggs, whatever will,
that detail’s nothing, don’t give a shit,
that’s when a specter showed its slit.
Nose? Not his, yet his.
Eyes? Not his, yet his.
Mouth? Not his, yet his.
What the hell, my buddy, what is this?
You’re not me, yet damn you’re near,
you’re so goddamn pretty, my dear.
I always thought, I’ll say it straight,
that I was the prettiest in the gate,
that I had the nicest fucking trough,
and here a swamp trough shines and coughs.
Your face like mine, maybe forever,
who are you, brother, answer me never.
“I am Narcissus, poor but grand,
poor just a bit, with many a brand.
A million charms, a million shades,
a million graces in my trades.
I’m called Narcissus, I sit by a stream.”
Brother Matthew says: “By a swamp, you mean.”
Narcissus says: “By a streamlet fair.”
Matthew: “A swamp, don’t bullshit me, sir.”
Narcissus: “Streamlet.”
Matthew: “Swamp.”
And here, dear reader, the first big stomp:
two faces one, yet full of shit,
they fight over smells and the name of it.
Frogs farted loud and lost their minds,
there’s no agreement of these two kinds.
Matthew and Narcissus, no fucking peace,
and so begins the warlike beast.
***
So part three, dear reader mild,
now rolls in heavy, rough and wild.
We’ll watch who fights, who makes up peace,
who plants the cross, who lets it cease.
Brother Matthew, handsome Narciss,
who is right, who takes the piss?
Who plants the cross of calm and grace
in this big quarrel, this shit-faced race?
Streamlet or swamp, one monstrous pit,
truth must be paid, the case must fit.
And toads clap asses, bald heads stroke,
loving the stink, the filthy joke.
Two faces one, yet stinking apart,
swamp or stream, the bone of the fight.
“This is my stream,” Narcissus cries.
“This is a swamp,” says Matthew, wise.
What to do, how to connect,
how to tell which one’s the wrecked?
And toads clap asses, bald heads stroke,
but suddenly, dear reader, holy smoke:
a new damn problem, huge and raw,
so big nobody knows the law.
My hand, my hand, so pretty, so fine,
all perfect, and here stands another like mine.
Are you my hand, or not my own?
Which one to love, which one to bone?
Which one to hug, which one to crave?
My leg is mine, or not mine, brave.
It stood here yesterday. I don’t know shit.
We’ll whine about it, this is it.
Brother Matthew looked and saw Narciss.
When he saw him, he froze in piss.
What to do? What to do?
Who to love — me or you?
Am I me, or is that me?
Are we one, perfectly?
Are we one, flawlessly whole?
Platonic beast with double soul?
Let’s merge, dear Narciss, hug me tight,
be angels now, all clean and white.
We’ve got four arms, four legs, two heads,
one perfect freak, no fucking dreads.
Four legs, four arms, whose glory? None.
In swamp or stream we’re one damn one.
We mirror same, the same damn shine,
a human perfection, fucked divine.
How to walk, how to run this mess,
two legs forward, two go sideways, yes.
Two hands clap, two want to stroke,
one head right, the other chokes.
They became one man, Platonic trash.
They became one man, godly mash.
Other thing: they still can’t agree.
What to do, what to do, don’t stink the frogs, you see.
The frogs stood watching, horny and glad,
thinking: these humans multiply mad.
When they join, there’s more of them,
two legs to four, what a gem.
When they hug, there’s more from one,
one head to many, holy fun.
This solution couldn’t last too long.
The Platonic man, Zeus-style wrong,
got split by fire, ripped in two.
Matthew went right, Narciss went left, boo-hoo.
They couldn’t agree, no love, just shit,
just a little pigsty, filthy pit.
And toads clap asses, bald heads stroke.
Dear reader, this thing is freakish bleak.
Narciss and Matthew, same damn cheek,
yet can’t find one common tongue.
Perfection of limbs brought no joy, no song.
One with the other, pissed and sour,
one with the other, bitter, dour,
one with the other, undigested,
one with the other, fucking depressed.
They stood aside and moaned at fate:
you night hag, fuck off, evaporate.
This story has no happy end,
no glorious finish, no perfect bend.
No new Platonic human grew,
no double-headed god came true.
Stream or swamp, no answer found,
we still don’t know where each one drowned.
Anyway it sucked. Add: it was vile.
Anyway it bored. Anyway: trial.
Anyway: a fight. Anyway: none.
Anyway: worse than when begun.
But suddenly… silence fell thick.
Footsteps echo, light and quick.
***
But suddenly… silence fell down thick.
From far away came footsteps quick.
Something walks light by the road,
humming a tune, soft and low.
Brother Matthew listens tight,
Narcissus listens, full of spite.
“I am beautiful, glorious, whole,
perfect all over, body and soul.
There’s no one else like me alive,
no one in the world can survive.”
True, her voice was missing grace,
that was obvious, no saving face.
Her voice was ugly, a croaking toad,
but still she sang, she sang her ode.
She sang about her beauty wild,
not from this earth, not meek or mild.
Was she pretty, was she not?
Doesn’t matter, who gives a fuck.
She had no stream, she had no swamp,
no water mirror to see her pomp.
She couldn’t check her shining face,
how her beauty fit in place.
One thing’s sure and one thing’s grand:
Matthew and Narciss, hand in hand,
made up at once, all clean and fair.
They heard the silk-siren singing there.
They both ran fast to where it gleamed,
where this strange fucking miracle beamed:
that shimmering thing, that glowing fizz,
that siren head, that walking Kasia biz.
“Hi, my name is Kasia,” said the form,
“Hi, my name is Kasia, I want you both warm.”
Matthew and Narciss, one soul stare,
suddenly knew their fight was air.
Their hands, so perfect, glorious too,
now touched others — not their own, not true.
They went back to the swamp, the two of them,
to cool their heads, to find their den,
to find their peace, their fairy tale.
They left poor Kasia standing pale.
Because her hands weren’t Narciss’ hands,
her hands weren’t Matthew’s, understand.
They were her own, nature-made,
short-fingered, weird, badly played.
Such female hands, such dancing voice,
so high-pitched strange, no fucking choice.
Such a weird figure, jeans and all,
they didn’t know if that fit at all.
They stepped away in deep disgust,
went back to the swamp, as they must,
to stare again in the puddle deep,
into watery dark where secrets sleep,
to check once more, who’s who, who’s what,
Narcissus, Matthew, or maybe not —
maybe it’s something else, a freakish glow,
maybe it’s One Big Eye, you know.
***
***
And that eye, my dear ones, that eye was it,
and that eye right now is about to split,
from that swamp-eye a greasy thing poured,
from that swamp-eye a whole mess roared,
an eye big and wide, an eye long and deep,
an eye glorious, pus-filled, an eye whole and complete.
It lures us, it draws us, it pulls us near,
so Narcissus may look in its great bottom here.
Narcissus and Matthew looked straight in that eye,
and suddenly — bang — from the eye did fly
a lumpy, fatty, motherly green secretion.
Narcissus screams, Matthew weeps in dejection.
From the eye, who knows what’s knocking inside.
Ah, I can’t see, I can’t see, I’ve gone blind.
Matthew, dear one, look for me now,
from the eye flowed liquid, into my eye it ploughed.
It smashed me at once, I’m wrecked outright.
Matthew answers afraid in the dim green light:
Narcissus, my dear, I am fully shaved.
Not shaved, I mixed it up, I’m blinded, I’m braved.
The liquid splashed me, I don’t see my eyes,
I don’t see my eyeballs, perfect, blind.
What can I see? I cannot see.
I am already not-can, that’s me.
From that big swampy greasy secretion,
one eye just now blinded another creation.
Matthew and Narcissus, joined in their pain,
they hold each other, they barely remain.
They hold their lazy temples, weak and slow,
they don’t know what to do, where to go.
Here a branch, here a trunk, here some bulge too,
and they don’t see, the poor lost two.
Without eyes one cannot stare in the deep.
Without eyes one cannot see its smell or keep.
Without eyes one cannot know who I am now.
And Narcissus suddenly bursts in a vow:
I don’t have me, I am not.
I am no longer Narcissus, I rot.
I don’t have me, I stopped, I’m through.
I see nothing at all, Matthew, who am I now, you?
I don’t have eyes to look, so I don’t see myself.
I don’t have eyes to glance, so I don’t glimpse my self.
I don’t have eyes, I don’t know where I am.
I don’t have eyes. Ah, depth, you evil sham.
You took me away. There is no Narcissus here.
Next to you, Matthew, there is no Narcissus, I fear.
Maybe I don’t even hear you near.
I stayed — not me. A voice stayed alone.
I stayed — not me. I stayed overthrown.
There is no me and I am not.
There is no me and I don’t digest my lot.
There is no me and I am not.
There is no me and I don’t moan one jot.
And Matthew echoes him right away.
There is no Matthew either, brother, today.
Nothing splashes me here, no blow, no spray.
We stayed without we, we stayed without I.
We stayed without Matthew, without Narcissus, the two of us, why.
There are no eyes and no legs, no smell and no scent,
there is no sight and no fear left in us, spent.
We are not afraid that this smell will call.
We are not afraid that we’ll drown in it all.
We will not drown, you and I,
because we do not exist now, that’s why.
Let the great unthirsty humanity devour us now.
Let us stay, poor brothers, with eyes gouged out.
Let us stay, brothers, together embraced.
Let us stay in misery and penance disgraced.
Only for what? I don’t know.
You don’t know how to cut this show.
But suddenly a voice is heard from afar:
Oh, you two who ignored me! Oh, you two perfect stars!
Why do you stand when you pushed me away?
Why do you stand when I’m not dear today?
I am Kasia. I call you to me.
I am Kasia. More than hunger and bread, you see.
I will feed you. I will care for you too.
I will pity you all life through.
Kasia in jeans, you nasty creature,
we rejected you from the sea, such a feature.
Stay with us now, care for us then.
Let love for you be our penance. Amen.
Yes, I am beautiful and glorious, whole.
Yes, I am perfect in body and soul.
And you two hulls, you two messed-up bones,
you are sentenced to my dances and moans.
You must know where bread is and where water is too,
and who will give it to you. I will give it to you.
And Narcissus and Matthew, sad and afraid,
dragged themselves after Kasia into forest shade.
Kasia gave orders. Kasia tormented them sore.
Kasia took full revenge more and more.
But then it passed. Then she thought:
this is not the best fun I’ve got.
Two boring creatures who once didn’t want me,
now cry for water and bread, such braggery.
What am I to do? How live now?
Build my life on pity and love somehow?
No, that is not a good scheme.
So another one. I must invent a new dream.
I must start existing after Kasia.
I will leave them bread and water aplenty and dash ya.
I will find another world, other fairy tales,
because here, in fact, the end already pales.
Two boring creatures who once didn’t want me,
now cry for water and bread, so tauntingly.
What am I to do? How live now?
Build my life on pity and love somehow?
No, that is not a good scheme.
So another one. I must invent a new dream.
I must start existing after Kasia.
I will leave them bread and water aplenty and dash ya.
I will find another world, other fairy tales,
because here, in fact, the end already pales.
And Narcissus and Matthew — their own story?
Let them try to make trousers, what glory.
Trousers don’t rhyme here best, I confess,
but nothing else fits me in this mess.
That trousers thing was a giant flop,
it doesn’t fit at all, it’s an old-man prop.
Maybe something else could be invented instead,
but right now nothing better, nothing more perfect comes to my head.
And it’s not nice at all, it’s not even fine.
We could find other fairy tales, other lines.
But in this fairy tale now rolling on,
the trousers stay up to the crotch and beyond.
Yes, and further it rhymes badly too.
And further nothing fits, it’s all askew.
But it doesn’t matter, it’s creature’s stage notes,
written on the side in crooked quotes.
Just so something happens in the flow,
so it rolls juicy, so the action can go,
so we all clap our little paws,
so we all like our little paws,
so it’s good and glorious, so it’s grand,
though it’s not perfect anymore, understand.
Narcissus is blind.
Matthew is blind.
And Kasia quickly took her own boots in mind,
and crawled off into the far-off world,
leaving two poor cripples unfurled.
Remember this, my dear readers true:
from this comes a moral, juicy and new.
Narcissus and Matthew will not find their sight,
they will not fall in love with themselves or their depth’s delight.
They will live on, poor ones, still.
Maybe they will find new senses to use,
maybe smell will guide them, maybe touch will choose.
Maybe they will grope, maybe they will shorten,
maybe they will touch each other’s things, less important.
Maybe they will learn by voice, by scent —
not by sight anymore, dear people, that was a mistake.
Sight is gone, it went away.
By touch too, it won’t stay.
They may get to know another world, more glorious.
Matthew and Narcissus, sentenced to each other, victorious.
Already almost a perfect being today.
Two hands need two. Two legs need each other, they say.
They will keep walking together gloriously.
They will not regain their sight, that’s world’s policy.
When something is lost once, you don’t befriend it again.
There are other senses, all their depths, all their dimensions.
There are other senses, endless pleasures from them.
Maybe Matthew, maybe Narcissus,
maybe together they’ll learn the world on another scale.
But remember, readers, they are no longer whole-perfect.
Though they are a truly Platonic being,
because they seek each other, because they fit each other.
Because in their own misery they found relief.
Because in their own misery they found glorious pleasure.
Because in their own misery they felt like a Whole Being.
***
LAST PART - DIFFERENT
And that eye, my dear ones, that eye was it exactly, and that eye right now is about to crack me, from that swamp-eye a greasy thing flew out, from that swamp-eye a whole big mess came about, an eye big and wide, an eye long and deep, an eye glorious, pus-filled, an eye whole and complete, it lures us, it draws us, it pulls us near, so Narcissus may look in its great bottom here, Narcissus and Matthew looked straight in that eye, and suddenly bang — from the eye did fly a lumpy, fatty, motherly green secretion, Narcissus screams, Matthew weeps in dejection, from the eye who knows what’s knocking inside, ah I can’t see, I can’t see, I’ve gone blind, Matthew dear, look for me, I’m lost from sight, from the eye flowed liquid, into my eye it smite, it smashed me at once, I’m wrecked outright, Matthew answers afraid, Narcissus my dear, I am shaved, not shaved, I mixed it up just now, blinded, the liquid splashed me somehow, I don’t see my eyeballs, popped and blind, I don’t see my eyeballs, perfect, unkind, what can I see, I cannot see, I am already not-can, that’s me, from that big swampy greasy secretion, one eye just now blinded another creation, Matthew and Narcissus joined in misfortune’s hand, they hold each other, they barely can stand, they hold their lazy temples, weak and slow, Matthew and Narcissus don’t know where to go, Matthew and Narcissus don’t know what to do, here a branch, here a trunk, here a bulge too, and they don’t see, the poor lost pair, without eyes one can’t stare in the deep dark lair, without eyes one can’t see its smell or face, without eyes one can’t know who I am in this place, and Narcissus suddenly bursts and cries, I don’t have me, I am not, I am no longer Narcissus alive, I don’t have me, I stopped, I see nothing at all, Matthew my dear, who am I now when I’m nothing, when I fall, I don’t have eyes to look so I don’t see myself, I don’t have eyes to glance so I don’t glimpse my self, I don’t have eyes and I don’t know where I am now, I don’t have eyes, ah depth you evil cow, you took me away, there is no Narcissus here, next to you Matthew there is no Narcissus, I fear, maybe I don’t even hear you near, I stayed not me, a voice stayed alone, I stayed not me, I stayed all overthrown, there is no me and I am not, there is no me and I don’t digest my lot, there is no me and I am not, there is no me and I don’t moan one jot, and Matthew echoes him right away, there is no Matthew either, brother, nothing splashes me today, we stayed without we, we stayed without I, we stayed without Matthew, without Narcissus, the two of us, why, there are no eyes and no legs, no smell and no scent, there is no sight and no fear left in us, spent, we are not afraid that this smell will call, we are not afraid that we’ll drown in it all, we will not drown, you and I, because we do not exist now, that’s why, let the great unthirsty humanity devour us now, let us stay poor brothers with eyes gouged out, let us stay brothers together embraced, let us stay in misery and penance disgraced, only for what, I don’t know, you don’t know how to cut this show, but suddenly a voice is heard from afar, oh you two who ignored me, oh you two perfect stars, why do you stand when you pushed me away, why do you stand when I’m not dear today, I am Kasia, I call you to me, I am Kasia, more than hunger and bread you see, I will feed you, I will care for you too, I will pity you all life through. Kasia in jeans you nasty creature, we rejected you from the sea, such a feature, stay with us now, care for us then, let love for you be our penance, amen, yes I am beautiful and glorious, yes I am whole and perfect, victorious, and you two hulls, you two messed-up bones, you are sentenced to my dances and moans, you must know where bread is and where water is too, and who will give it to you, I will give it to you, and Narcissus and Matthew sad and afraid, dragged themselves after Kasia into the forest shade, Kasia gave orders, Kasia tormented them sore, Kasia took full revenge ever more, but then it passed, then she thought, this is not the best fun I’ve got, two boring creatures who once didn’t want me, now cry for water and bread, such braggartry, what am I to do, how to live now, build my life on pity and love somehow, no that’s not a good scheme, so another one, I must invent a new dream, I must start existing after Kasia, I will leave them bread and water aplenty and dash ya, I will find another world, other fairy tales, because here in fact the end already pales, and Narcissus and Matthew have their own story, let them try to make trousers, what a glory, trousers don’t rhyme here best I confess, but nothing else fits me in this mess, that trousers thing was a giant flop, it doesn’t fit at all, it’s an old-man joke, maybe something else could be invented instead, but right now nothing better or more perfect comes to my head, and it’s not nice at all, and we could find other fairy tales to tell, but in this fairy tale now going on, the trousers stay up to the crotch and beyond, yes and further it rhymes badly, further nothing fits sadly, but it doesn’t matter, it’s stage directions of a creature’s chatter, something written on the side, so something happens in the flow, so it rolls juicy, so the action keeps its glow, so we all clap our little paws, so we all like our little paws, so it’s good and glorious, though it’s not perfect for us, Narcissus is blind, Matthew is blind, and Kasia quickly took her own boots in mind and crawled off into the far-off world, leaving two poor cripples unfurled, remember this dear readers, a juicy moral comes from this, Narcissus and Matthew will not find their sight in bliss, they will not fall in love with themselves or their depths, they will live on poor ones with shortened breaths, maybe they will find new senses to use, maybe smell will guide them, maybe touch will choose, maybe they will grope, maybe they will shorten, maybe they will touch each other’s things, less important, maybe they will learn by voice, by scent, not by sight anymore dear people, that was a mistake, sight is gone, by touch too, they may learn another world more glorious and new, Matthew and Narcissus sentenced to each other’s fate, already almost a perfect being today, two hands need two, two legs need each other they say, they will keep walking together gloriously, they will not regain sight, that’s world’s policy, when something is lost once you don’t befriend it again, there are other senses, all their depths, all their dimensions, you can have endless pleasure from them, maybe Matthew, maybe Narcissus, together they’ll learn the world on another scale, but remember readers, they’re no longer whole-perfect though they are a truly Platonic being because they seek each other, though they are a truly Platonic being because they fit each other, because in their own misery they found relief, because in their own misery they found glorious pleasure, because in their own misery they felt like a Whole Being.
Ballada o Narcyzie z Bagna
Duchu studni, och upiorne ptaszysko, pokaż nam swoje bagnisko, pokaż nam swe tereny rozległe, pokaż nam Twą duszę rozwlekłą, pokaż żaby tupiące, pokaż gmachy ropiejące, pokaż wszystko co nieznane, pokaż wszystko co niezrozumiałe, pokaż wszystko co paskudne, pokaż wszystko co okrutne, pokaż nam swą duszę wspaniałą, pokaż nam bagnisko kochane, pokaż swoje rozczapierzone włości, pokaż ku naszej radości. Niech bebechy dotkną nasze flaki, niech pożrą nas robaki, niech zjedzą nas wszy paskudne, niech zjedzą nas larwy okrutne, och duchu ptaszysko, pokaż nam swe bagnisko.
Pokaż co w twych głębinach w twych głębinach kwitnie, co w twych głębinach pieje, co tam głęboko ropieje, pokaż nam, gdzie twoja dusza tryska, pokaż nam urocze igrzyska, igrzyska strachu, namiętności i piersi, igrzyska z pięknej, igrzyska każdej do piersi, igrzyska aż do piersi, igrzyska rozkoszy, igrzyska tęsknoty, igrzyska głupoty. Z głupotą sprawa jest niebłaha, gdyż zawsze może być widoczna dwojako. To, co piękne, dobre i wspaniałe, może się jawić w okrutne i zropiałe, a wszystkie ropuchy mogą nam pójść za pazuchy i zrobią się z nich księżniczki wspaniałe, zrobią się z nich bagniska doskonałe.
A dnia pewnego nocą którędy, gdy szedł tamtędy książę rozwlekły, bagnisko otwierało swe podwoje, by pokazać mu to, co jego, to, co jego, to, co moje. Książę wspaniały Narcyz doskonały przeglądał się w kałuży, by zobaczyć swój piękny odbicie swych dwóch odnóży, dwóch rąk, dwóch nóg swej postaci pięknej, zobaczyć co ropieje wewnątrz głębiej. Żaby kumkały, gwiazdy mlaskały, księżyc spoglądał, a słowik się rozglądał.
Gdzie ma dusza ma ujść? Gdzie ma dusza ma znaleźć swoje odbicie? Gdzie ona ukrywa się w skrycie? Chciałbym dojrzeć tego wspaniałego, chciałbym dojrzeć tego doskonałego, tego którego dusza mnie nęka, tego którego widok to męka, męka rozkoszy, męka namiętności, męka ropiejącej złości. Żaby chlasnęły, dupami prysnęły, jęzory wystawiły, kłaki powykrzywiały, mgły sponiewierały. Nad polem rozbłysła tęcza, ropiejąca, wstrętna.
Zobaczycie, wszyscy wspaniali, że to będzie widok doskonały.
Gdy Narcyz spojrzy w swoje oblicze, zobaczy, jakie jest nietknięte skrycie, że jego dusza, która ukrywa w sobie duchy, szkaradztwa i mary nagle będzie czynić czary, nagle w pięknym bagnisku zabłyśnie, nagle ku nam pięknie rozkwitnie. Duszo wspaniała, duszo doskonała, ukaż nam Narcyzę, ukaż jego głębokie lica, ukaż, żeby on mógł ujrzeć sam siebie, ukaż, żeby zrozumiał głębiej, żeby zobaczył, kto go kocha, żeby zobaczył, jaka to trwoga i znocha, żeby zobaczył, kto jest tym prawdziwym, a kto nie jest fałszywym, Narcyzm podchodzi drobnymi krokami, Narcyz, który jest prawie doskonały, ogląda się w rubieży, ogląda się i nie dowierzy.
Och, odbicie moje piękne, och, to ja, co ja teraz pocznę, zaraz z radości pęknę. Kim ty jesteś, ty wspaniały, kim ty duchu doskonały, ropuchy piękne dupy klaszczą, ropuchy swoje dupy nam pokażą i głaszczą, gdzie jest moje odbicie, które jest takie piękne należycie kto to skroił na jaką miarę w jaki sposób jak to możliwe żeby taki piękny fetor się naniósł gdzie ja mogę to powąchać gdzie ja mogę to potrącać gdzie ja mogę tego drapnąć gdzie ja mogę tego chapnąć. Odbicie ty moje wspaniałe ty jesteś przecież doskonałe - rzeknął Narcyz z głębi duszy aż się cały zakrztusił i na razie tyle.
A teraz powiem wam publiczności w sekrecie coś o czym jeszcze nie wiecie. Narcyzm miał brata Tadeusza, którego miłość każdego wzrusza. Uczynny, dobry, piękny, wspaniały Mateusz był doskonały. Mateusz kochał ludzi i zwierzęta. Mateusz karmił każde nawet najmniejsze kocięta. Gdy kotek spadł z dachu i nóżkę złamał, Mateusz przy nim siedział, gdy nawet ze zmęczenia się słaniał. O bracie Mateuszu! Tyś jest piękny i wspaniały i cały doskonały. Ropuchy, klaszcząc dupami, wielbią Cię wspaniale, bo ropuchy wiedzą, jakie z Ciebie stworzenie doskonałe. Miłością doskonałą utaczasz każdego, przyjaźnią przepiękną obarczasz, obarczasz nadobnego. I teraz, drodzy czytelnicy, szsz, znowu, bo powiem wam w sekrecie coś, o czym inaczej się nie dowiecie. Gdy Narcyz na wspaniały przegląda się w bagnisku, słychać pewne kroki, daleko przy palenisku rozpoczyna się podróż wędrowca. A wy wiecie publiczności droga, bo wy nie jesteście publiczności uboga, wy jesteście publiczności bogata, wy jesteście publiczności, która mózgu ma całe świata. Więc wy publiczności moja wiecie, że te kroki, co rozchodzą się w sekrecie, od tego nieznajomego wędrowca, co my nie wiemy, jak on się zowie, to to są kroki, Mateusza, Tadeusza. Już mi się myli, bo spać mi się chce. Ale potem poprawię wersję pisemnej. Będzie się mylił Mateusz, Tadeusz. Niech będzie Mateusz. Więc były to kroki brata Mateusza. Brat Mateusz szedł tą drogą od paleniska aż pożogą do bagniska. Od paleniska do bagniska pięknie się rymuje i przestana się piękny nastrój zachowuje. Idzie brat Mateusz drogą stromą. Idzie brat Mateusz cała nieboga. Po co on tam idzie, sam dobrze nie wiem. Ale głos go woła. Głos, o którym nie wiem. Głos, którego nie poznaję. Głos, którego nie zna. Głos, który go wabi do środka. Do dna poszukam Cię głosie, bo Ty jesteś wspaniały. Poszukam Cię głosie, boś Ty doskonały. Tyś głos nie mój, a jak mój brzmisz, kochanie? Tyś głos inny, a jak swój czuję ku Tobie oddanie. Kimś w tym głosie jesteś, podejdę bliżej, zobaczę sylwetkę, ujrzę Twe lico. Może się zaprzyjaźnimy? Może sobie wspólnie pogościmy? Może będziemy jadać ropuchy, a do nich stare kluchy? Może będziemy jadać żabki, może będziemy jadać trawki. Nieważne co, nieważne, gdzie, nieważne jak. Ty głosie bądź przy mnie, tak, a tak. Ja chcę Cię poznać, ja chcę Cię zgłębić, ja chcę Cię studiować, ja chcę Cię ze mną całkowicie lubować. A gdy brat Mateusz podszedł jeszcze bliżej na trzy wiorsty, czy dwie pięści, czy dwa tuziny jajek zegarków albo krokodyli, to tutaj nieistotna sprawa, to wtedy ukazała mu się zjawa. Nos? Nie jego, a jego. Oczy? Nie jego, a jego. Usta? Nie jego, a jego. Co się stało? O kolego, o kolego, innyż ty niż ja, a takiś żeś podobny. Jesteś taki bardzo nadobny. Zawsze mi się wydawało, powiem wam w skrycie, że ja jestem najpiękniejszy i mam najpiękniejsze koryto. A tu koryto z bagniska świeci się i klaszcze. Twa twarz podobna do mojej, może nawet na zawsze. Kim ty jesteś, bracie drogi? Jam jest Narcyz, Narcyz ubogi, ale ubogi tylko trochę, bo wiele mam zalet, o których można byłoby mówić, że jestem milionerem. Milion wdzięku, milion powabu, milion wspaniałych odcieni, Narcyzem się mienię i siedzę przy strumieniu. brat Mateusz mówi: przy bagnie. Wspaniały Narcyz mówi: przy strumyczku. Brat Mateusz mówi: przy bagnie. Wspaniały Narcyz mówi przy strumyczku. I tu, drogi czytelniku, pierwsza gość niezgody. Dwie twarze niczym jedna, a kłócą się po same smrody. Żaby się rozpierdziały, aż się całe rozkumkały. Nie ma takiej zgody Mateusza i Narcyza. To się zaczyna wielka, wojenna rodzina.
A więc część trzecia, czytelniku miły, nadchodzi. Będziemy tutaj patrzeć, kto się zwaśni, kto się zgodzi. Brat Mateusz, nadobny Narcyz. Kto ma rację, kto postawi krzyż. Kto postawi krzyż pogody, pokoju i zgody, w tej wielkiej kłótni, kłótni niezgody. Czy strumyczek, czy bagnisko, jedno wielkie to straszysko. Racja musi być oddana, sprawa musi być załatwiana. a ropuchy dupami klaszczą i swe łyse głowy głaszczą.
Dwie twarze niczym jedne a kłócą się po smrody czy bagnisko, czy to strumyk, jak na jedna wielka kość niezgody. To mój strumień, mówi Narcyz, to mój strumień, mówi Narcyz, toż to bagno, mówi Mateusz, co tu zrobić, jak to sprzęgnąć, co tu zrobić, aby powiedzieć temu, kto jest z nich ateusz (ateista). A ropuchy dupami klaszczą i swe łyse głowy głaszczą. Lecz tu nagle, drogie czytelniku, sprawa niesamowita, sprawa po prostu wyśmienita, znaleźli nowy problem. I jest to wielki problem, problem taki, że nie wiadomo, jak go rozwiązać. Z drugiej strony, może znowu da się koniec z końcem związać. Moja ręka, moja ręka taka piękna i wspaniała, cała doskonała, a tu druga taka stoi, niczym moja, a nie moja. Czy ty moja ręko, czy nie moja jesteś? W każdym razie, którą tu kochać, którą tu po pragnąć, którą zechcieć przytulić? Noga moja, jak nie moja. Stała tutaj wczoraj. Nie wiem. Będziemy się biadolić. Brat Mateusz spojrzał wzrokiem i zobaczył Narcyza. Gdy go zobaczył, to nagle go chwyciła wielka kryza.
Co tu zrobić? Co tu zrobić? Kogo kochać? Czy to ja czy nie ja? Czy tamten to może ja? Czy jesteśmy jednością wspaniałą? Czy jesteśmy jednością doskonałą?
Czy sprawimy, że będziemy bytem jednym, jak Platońska całość, gdzie cztery nogi, cztery ręce i dwie głowy tworzyły doskonałość? Złączmy się, narcyzie drogi, złączmy się w uścisku szczerym, poprzytulajmy nasze gości, bądźmy teraz niczym anieli.
Mamy teraz cztery ręce, cztery nogi i dwie głowy, jedna drugą, druga jedną, druga i pierwszej doskonała, cztery nogi, cztery ręce, Wszystko tutaj jest tylko niczyjej chwale. Czy w bagnisku, czy w strumyku odbijamy się tak samo, bo tworzymy niczym piękną ludzką doskonałość.
Jak tu chodzić, jak tutaj przebiegać, jak tu stawiać kroki, gdy dwie nogi chcą do przodu, drugie dwie chcą w boki. Gdy dwie ręce chcą już klaskać, drugie dwie chcą nam głaskać. Jedna głowa spojrzy w prawo, druga głowa też jej mało. Stali się niczym jeden człowiek, człowiek platoński. Stali się niczym jeden człowiek, człowiek boski. Inna sprawa przy okazji, że nie mogli się pogodzić. Co tu zrobić, co tu zrobić, żeby żab nie smrodzić. Żaby stały z boku zachwycone, pomyślały, oto one, te człowieki nietypowe, te człowieki się tak mnożą, niczym karaluchy drogie, niczym karaluchy zorzą. Gdy się złączą, staje się ich więcej. Z dwóch nóg stają się cztery. Gdy się przytulą, będzie więcej z jednej głowy będzie cały cholerek. Na długo to rozwiązanie zostać nam nie mogło. Człowiek platoński, niczym Zeusowski gron, został przecięty pożogą. Brat Mateusz poszedł w prawo, Narcyz poszedł w lewo. Nie potrafili się dogadać. Nie było z tego miłości, tylko trochę chlewu. A żaby dupami klaszczą i swoje łyse głowę głaszczą. Drogi czytelniku, sprawa jest niezwykła. Narcyz, brat Mateusz, niczym ta sama twarz, a nie mogą znaleźć wspólnego języka. Doskonałość rąk, nóg i głowy nie przytrafiła nikomu radości ni pożogi. Jeden z drugim niedogadani, jeden z drugim pokłóceni, jeden z drugim niestrawieni, jeden z drugim niepocieszeni, stali z boku biadolili, tyż ty maro nocna, gin natychmiast teraz, tyż ty maro nocna, nie chcę widzieć ciebie nigdy ani teraz. Ta historia nie ma końca dobrego i wspaniałego. Nie przybyło nam nowego człowieka platońskiego o dwóch głowach, czterech rękach i dwóch nogach wspaniałych. Nie stał się Mateusz z Narcyzem człowiekiem doskonałym. Nawet strumyk czy bagnisko nie znalazło rozwiązania i nie wiemy już do dzisiaj, gdzie się który z nich w wodzie kłania. W każdym razie było słabo i dodajmy i paskudnie. W każdym razie było nudno. W każdym razie była kłótnia. W każdym razie rozwiązania nie znaleźliśmy w tej historii. W każdym razie jest jeszcze gorzej niż na początku pokazywało nam to story. Ale nagle... Cisza zapadła, słychać w dali kroki. Idzie dziarskim, lekkim krokiem stworzenie jakieś koło drogi. Nuci sobie piosenkę taką, nuci sobie skrycie, nasłuchuje brat Mateusz, nasłuchuje Narcyz jadowicie.Jestem piękna i wspaniała, cała doskonała. Nie ma drugiej takiej, nie ma takiej w świecie. I wy wszyscy ludzie o tym dobrze wiecie. Co prawda głosu jej brakło, to sprawa oczywista. Głos miała straszny, niczym ropucha narowista. Ale śpiewała ciekawie. Mówiła nam o tym, iż jej piękność jest po prostu nie z tej ziemi, nie z tej cnoty. Czy była piękna, czy nie była piękna, sprawa to nieistotna. Nie miała strumyka, nie miała bagniska, przekonać się nie mogła. Jak jej odbicie w tafli wody leży, w jaki sposób mogłaby się do piękności przymierzyć. Jedno wiemy, jedno pewne, jedno to jest wspaniałe: brat Mateusz z Narcyzem pogodzeni stali się doskonale. Jeden z drugim posłyszeli śpiew jedwabnej syreny, jeden z drugim poczęli biec ku tej przestrzeni, gdzie objawiło się nam to zjawisko, piękne, migoczące, ta syrenia głowa, ta Kasia chodząca. Cześć, nazywam się Kasia, powiedziała syrenia postać. Cześć, nazywam się Kasia i chcę z wami zostać. I Mateusz i Narcyz, jednym duchem spojrzawszy, nagle stwierdzili, że jednak ich kłótnia nic nie znaczy, bo ich ręce, tak piękne, wspaniałe, dotknięte, nagle widzą drugie, wcale niezłe, ale nie ich własne. I wrócili na bagnisko, i wrócili we dwoje, szukać tam ochłody, szukać tam ostoju, szukać tam spokoju i szukać tam swojej baśni. A Kasieńkę Zdziwioną zostawili właśnie, bo jej ręce nie Narcyza, bo jej ręce nie Mateusza, bo jej ręce jej własne, natura jej wynurza. Takich rąk kobiecych, co to mają krótkie palce, takich głosów, co to nagle za wysoko tańczy, takiej dziwnej postaci, co to w dżinsach chodzi, oni nawet nie wiedzieli, czy to przystoi, czy to godzi. Odsunęli się od niej z wstrętem głębokim i wrócili nad bagnisko, gapić się głęboko w tą kałużę, w tą wodną toń głęboką, sprawdzić, czy to Narcyz, czy Mateusz, czy to jest przypadkiem może Jedno Wielkie Oko.
***
I to oko było, moi drodzy, właśnie, i to oko właśnie, zaraz nam tu trzaśnie, z tego oka bagniska wypłynęła rzecz oleista, z tego oka bagniska stała się cała wielka chryjska. Oko wielkie i szerokie, oko długie i głębokie, oko wspaniałe, zaropiałe, oko całe, doskonałe. Przywiedzie, przywabi, przybliża nas ku tym, by Narcyz spojrzał w jego wielkie dno potem. Narcyz i Mateusz spojrzeli równo właśnie w oko takie, a to jak nie trzaśnie z oka wyboista, tłusta i matczyna, zielona wydzielina. Narcyz krzyczy, Mateusz płacze. Z oka nie wiadomo, co tam się kołacze.
Ach, nie widzę, nie widzę nic, a nic już właśnie. Mateuszu, drogi, zobacz ty, że właśnie oślepłem.
Bez oka, z oka wypłynęła ciecz. Do oka wpłynęła, rozwaliła mnie wnet. Mateusz odpowiada głosem przerażonym: Narcyzie, mój drogi, jestem cały ogolony. Nieogolony, pomyliło mi się teraz właśnie, oślepiony, ciecz na mnie tak trzaśnie, nie widzę me gały całe wyłupiałe, nie widzę me gały całe doskonałe ślepe, nie widzą. Co zobaczyć mogę? Zobaczyć nie mogę, jestem już nie mogą. Z tej wielkiej bagnistej, oleistej wydzieliny jedno oko nam właśnie, oślepiło kolejny. Mateusz i Narcyz, złączeni w niedoli. Trzymają się za ręce, trzymają go leni skronie. Mateusz i Narcyz nie wiedzą, co tu począć. Mateusz i Narcyz nie wiedzą, gdzie tu kroczą. Tu gałąź, tu konar, tu jakieś wybrzuszysko. A oni nie widzą biedaczyska. Bez oczu nie można wpatrzeć się w toń. Bez oczu nie można zobaczyć jej woń. Bez oczu nie można dostrzec kim ja jestem właśnie. I Narcyz jak tu nie trzaśnie, jak tu nie wrzaśnie. Nie mam mnie. Nie jestem. Nie jestem już Narcyzem. Nie mam mnie. Przestałem. Już nic nie widzę. Mateuszu, mój drogi, kim ja teraz jestem, jak już wcale nie jestem? Jak już nie jestem? Nie mam oczu, by patrzeć, więc siebie nie widzę. Nie mam oczu, by spojrzeć, więc już nie dowidzę. Nie mam oczu i nie wiem, gdzie jestem już ja. Nie mam oczu. Ach, toniu, zabrałaś mnie zła. Nie ma mnie Narcyza. Koło ciebie Mateuszu, nie ma mnie Narcyza, ciebie może też nie słyszę.
Zostałem, nie ja, został głos już sam. Zostałem, nie ja, zostałem powalony cały ja. Nie ma mnie i nie jestem. Nie ma mnie, nie trawię. Nie ma mnie i nie jestem. Nie ma mnie i nie jęczę wcale. A Mateusz w te wpędy wtóruje mu właśnie. Nie ma i Mateusza brata, nic mnie tutaj nie trzaśnie. Zostaliśmy bez my, zostaliśmy bez ja, zostaliśmy bez Mateusza, bez Narcyza, my dwaj. Nie ma oczu i nóg, nie ma woni i węchu, nie ma wzroku i nie ma w nas już lęku. Nie boimy się właśnie, że ta woń nas przywoła, nie boimy się właśnie, że będziemy tam tonąć. Nie utoniemy i ty i ja, bo nie ma nas właśnie. Niech wielka niespragniona ludzkość nas pożre właśnie. Zostańmy my bracia biedni, wyłupieni. Zostańmy my bracia razem przytuleni. Zostańmy w naszej biedzie i w naszej pokucie. Tylko za co? Ja nie wiem. Ty nie wiesz jak to tutaj dalej uciąć. Lecz nagle głos słychać z daleka.
Och, wy dwaj, coście mnie olali! Och, wy dwaj, cali doskonali!
Co tak stoicie, gdy mnie żeście odtrącili? Co tak stoicie, gdyście mi już nie są mili?
Jam, Kasia, przyzywam was do siebie. Jam, Kasia, więcej niż o głodzie i chlebie. Będę was karmić, będę się wami zajmować, będę się nad wami całe życie litować. Kasiu, o w dżinsach, paskudny ty tworze, co żeśmy ciebie odrzucili z morza, zostań ty z nami, opiekuj się nami, pokutą nam będzie miłość ku tobie chwalę, pokutą nam będzie przywołać cię wcale.
Tak, ja jestem piękna i wspaniała, ja tak, ja jestem cała doskonała, a wy dwa kadłuby, wy dwa popaprańce, zostaliście skazani na moje tańce. Musicie wiedzieć, gdzie chleb i gdzie woda i kto wam ją poda, kto wam ją poda? Ja wam ją podam.
I Narcyz, Mateusz, smutni, przerażeni, powlekli się za Kasią w głąb kniei. Kasia wydawała rozkazy, Kasia się pastwiła, Kasia się całkowicie nad nimi mściła. Ale potem jej przeszło, potem pomyślała, to wcale nie jest najlepsza zabawa.
Dwa nudne stwory, co kiedyś mnie nie chciały, teraz wołają o wodę i chleb, takie samochwały. Co ja mam zrobić? Jak tu żyć teraz? Czy na litości zbudować swoje życie pełne miłości? Nie, to nie jest dobry schemat. Wtedy jakiś inny, muszę coś wymyśleć, muszę jakoś zacząć po Kasieńku istnieć. Zostawię im dużo chleba i wody i pójdę w te pędy w swoje własne zwody. Znajdę sobie inny świat, inne baśnie, bo wtej właściwie koniec zaraz kraśnie.
A Narcyz i Mateusz mają swoją własną historię? Niech sobie starają się zrobić swoje własne spodnie. Spodnie może najlepiej się tu nie rymują. Ale nic innego mi tutaj nie pasuje. Z tymi spodniami to był bardzo wielka wtopa, to wcale nie pasuje, to taki kawał starego chłopa. Może by wymyśleć można było coś innego, ale w tej chwili nic lepszego, nic doskonalszego nie przychodzi do głowy i wcale nie jest fajnie. I można by znaleźć jakieś inne baśnie, ale w tej baśni, co tutaj teraz się dalej toczy, spodnie zostają aż do kroczy. No właśnie, i dalej źle się rymuje, i dalej nic nam nie pasuje, ale to nie ma znaczenia, to tylko takie didaskalia stworzenia, tylko takie napisane z boku, tylko po to, żeby coś tam się działo w toku, po to, żeby się potoczyło soczyście, po to, żeby akcja dalej trwała ślicznie, po to, żebyśmy wszyscy tutaj klaskali w łapki, po to, żeby wszystkim nam się podobały łapki. Po to, żeby było dobrze i wspaniale, ale wcale nie jest nam już doskonale. Narcyz ślepy, Mateusz ślepy, a Kasia w te pędy wzięła swoje własne trepy. Poczołgała w świat się daleki, zostawiła dwie niebogie kaleki.
Ale pamiętajcie, moi drodzy czytelnicy, że z tego płynie morał taki soczysty: i Narcyz i Mateusz w knijach w dole oka nie znajdą dalej swojego wzroka, nie zakochają się w sobie wzajemnie czy w swoich toniach, tylko będą żyć dalej biedaki swoje. Może znajdą nowe zmysły, może lepiej węch im będzie podał, może lepiej dotyk jakoś się zapoda, może będą macać, może będą skracać, może będą różne rzeczy sobie tam cacać, może będą umieli, po głosie, po węchu, po wzroku, po wzroku to już nie, drodzy państwo, tutaj był błąd, wzroku już nie mają, poszedł im won, po dotyku także, poznać inny świat, wspanialszy, a jakże.
Mateusz i Narcyz na siebie skazani, istotą już stałą, dzisiaj nieomal doskonałą, bo dwie ręce potrzebują dwóch, dwie nogi potrzebują siebie wzajemnie i dalej będą razem kroczyć chwalebnie. Wzroku już nie odzyskają, taka ta natura świata, jak się coś raz straci, to potem już się z tym nie zbrata. Są jeszcze inne zmysły, całe ich tonie, są jeszcze inne zmysły, całe ich wymiary, są jeszcze inne zmysły. Można z nimi mieć co nie miara, uciechy co nie miara. Może i Mateusz, może i Narcyz, może oni razem poznają świat w innej skali, ale pamiętajcie, czytelnicy już nie są cali doskonali. Choć istota z nich iście platońska, bo wzajemnie się szukają, choć istota z nich iście platońska, bo do siebie pasują, bo własnej niedoli znaleźli ukojenie, bo własnej niedoli znaleźli rozkosz wspaniałą, bo własnej niedoli poczuli się Istotą Całą.
